Psy

Zanim się podejmie leczenie, najpierw należy postawić diagnozę (pewną w 100%), poprzedzoną rzetelnymi badaniami, i dopiero na tej podstawie (wywiad, badanie kliniczne i badania dodatkowe, monitoring stanu pacjenta) można rozpoczynać celową terapię przyczynową.

Opisane przez Pana objawy mogą w tym wieku dotyczyć (wynikać z) choroby:
- kręgosłupa,
- i/lub nerek,
- i/lub dróg moczowych,
- i/lub układu płciowego,
- ewentualnie jeszcze innej choroby.

Każdą z tych chorób, z osobna, leczy się inaczej. W późnym wieku zazwyczaj dolegliwości zdrowotne wynikają z kilku przyczyn. Ich objawy wówczas nakładają się na siebie, zamazując typowy obraz kliniczny każdej z chorób podstawowych występujących samodzielnie, co często utrudnia prawidłowe rozpoznanie.

Proszę się z psem udać niezwłocznie do swojego lekarza weterynarii, aby umożliwić mu zbadanie psa, w celu postawienia diagnozy i rozpoczęcia odpowiedniego leczenia.

Z poważaniem,
Szczepan Kawski
 

Witam!

Objawy dotyczące rany pooperacyjnej i przetoki sugerują, że jest szansa na wygojenie.

Życzę Panu powodzenia. Myślę, że Pana starania dadzą efekt, choć lepiej by było, gdyby pies był na kroplówkach lub na diecie bezresztkowej, i w ogóle się nie wypróżniał przez jakiś czas. Każdy stolec niesie ze sobą ryzyko uszkodzenia rany operacyjnej. Dietę proszę kontynuować co najmniej przez miesiąc od całkowitego wygojenia rany i przetoki.

Zamiast laxamylu proszę powoli przejść na kleik z siemienia lnianego wraz z pestkami, a z laxamylu proszę powoli się wycofać. Długotrwałe podawanie parafiny i wazeliny powoduje przewlekłe upośledzenie wchłaniania i mimo, że pies je, to niewiele z tego korzysta. Proszę psu nie żałować siemienia lnianego, w postaci kleiku z pestkami. Kleik powinien stanowić co najmniej połowę każdej porcji.

Z poważaniem,
Szczepan Kawski

PS. zapraszam na stronę:
http://www.weterynarz-radzi.pl/

Witam!
 
Rana musi się oczyścić, bo jest zakażona. Należy dbać, by się nie zamknęła zbyt wcześnie, bo zrobi się ropień albo zapalenie otrzewnej. Najlepiej, gdyby był tam założony sączek (drenujący ranę). Lekarz powinien to codziennie oglądać i płukać, aby monitorować ranę i przyspieszyć gojenie poprzez przyspieszenie oczyszczania rany płukankami.
 
Z poważaniem,
Szczepan Kawski

Witam!
 
Przepukliny kroczowe są trudne do leczenia, to fakt.
Lekarz, na pewno nie stosował jodyny, lecz organiczny preparat jodowy (niedrażniący, bez spirytusu).
Nie jestem specjalistą od chirurgii przepukliny kroczowej, ale wiem, że w takich przypadkach wszywa się specjalne siatki, zabezpieczające słabe powłoki brzuszne, a właściwie miedniczne, w celu ich wzmocnienia.
Nie wiem, czy w tym przypadku je zastosowano, czy nie. Jeśli nie zastosowana, przynajmniej w czasie drugiej operacji, to nic dziwnego, że przepuklina się odnowiła.
W przypadku takich zabiegów, moim zdaniem przed zabiegiem należało psa opróżnić z treści pokarmowej (przeczyścić) i pozostawić na ścisłej diecie (odżywianie pozajelitowe), do czasu wygojenia ran pooperacyjnych.
Napinanie się podczas oddawania kału powoduje takie naprężenia, że puszczają najlepiej wykonane szwy.
Jeśli powstało pęknięcie odbytu i przetoka, to nie ma szans na samowygojenie się takiej rany.
Proszę natychmiast udać się do tego specjalisty, żeby zajął się nowym problemem i proszę mu przekazać mu moje uwagi - sugestie.
Jeśli nie, to we Wrocławiu jest też sporo specjalistów od takich problemów.
 
Z poważaniem,
Szczepan Kawski

Opinia

Rozmnażanie psów niehodowlanych (rasowych albo bez rodowodu) albo z pominięciem Związku Kynologicznego (rodowodowych i/lub hodowlanych) prowadzi do "produkcji" psów bez rodowodu o nieprzewidywalnej psychice (wysiłki hodowlane Związku Kynologicznego prowadzą do eliminowania agresji u psów poprzez odpowiednie kojarzenia osobnicze oraz poprzez eliminacje z hodowli zwierząt wykazujących agresję).

Rozmnażanie psów niehodowlanych i bez skierowania Związku Kynologicznego (w ramach tzw. pseudohodowli) prowadzi do tragedii domowych (pogryzienia domowników) i publicznych (pogryzienia osób trzecich) i zwiększa liczbę psów agresywnych trafiających do schronisk dla zwierząt, w których zagrażają personelowi i zwierzętom.

Nawet, gdy pies i jego potomstwo nie ujawnia nadmiernej agresji, to nigdy nie wiadomo do kogo takli pies trafi.  Z każdego psa, każdej rasy i wielkości lub dowolnego mieszańca lub kundelka, można stworzyć niebezpiecznego potwora.

Najczęściej zachodzą dwa przypadki:
1. nabywcy nie znają się na psach, szczególnie na psach ras i mieszańców posiadających genetycznie uwarunkowana agresje i dominację i nieświadomi zagrożenia doprowadzają swoim nieprofesjonalnym wychowaniem psa do rodzinnej lub publicznej tragedii,
2. nabywcy  świadomie wybierają psa rasy lub jej mieszańca, zaliczanej do psów agresywnych lub niebezpiecznych (lista takich ras i ich mieszańców w rzeczywistości jest znacznie szersza niż wskazywało by na to rozporządzenie o rasach psów niebezpiecznych), a następnie z premedytacją z różnych powodów i w z różnymi zamiarami, specjalnie szkolą psa na agresję (psy do walk, psy do szpanowania, psy do obrony), co prędzej czy później doprowadza do tragedii ludzi i zwierząt.

Odpowiedzialny właściciel psa należącego do rasy albo mieszańca rasy zaliczanej do psów niebezpiecznych oraz psa zaliczanego do innych ras uznawanych powszechnie za dominujące, agresywne i niebezpieczne, nie powinien doprowadzać do ich rozmnażania bez zgody Związku Kynologicznego (bez skierowania) ani do rozmnażania zwierząt niehodowlanych (czyli nierodowodowych lub rodowodowych ale bez prawa do rozmnażania, ze względu na ich wady hodowlane lub niską wartość hodowlaną).

Odpowiedzialny właściciel ww. psów nie zdecyduje się na rozmnażanie takich psów i na zwiększenie zagrożenia ludzi i zwierząt ze strony ich potomstwa.

Inaczej mówiąc, odpowiedzialny właściciel psów opisanych (zdefiniowanych) powyżej zdecyduje się na rozmnażanie tylko według Regulaminu Hodowlanego Związku Kynologicznego w Polsce.

lekarz weterynarii Szczepan Kawski
Prezes Okręgu we Wrocławiu
Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami w Polsce

Witam!

Bardzo mnie cieszy Pani decyzja o przemyśleniu sprawy.

Nie jestem hodowcą, a tym bardziej pekińczyków, więc z czystym sumieniem mogę doradzić zakup od jakiegoś hodowcy psa z rodowodem.
W Polsce jest problem z "produkcją" (rozmnażaniem) zwierząt bez rodowodu (wiąże się to z kryciem suk dla zysku nawet 2 razy w roku, przy czym gdy suka jest hodowlana: raz legalnie z papierami, a drugi raz bez skierowania, po cichu, a gdy suka jest niehodowlana, to dwa razy w roku bez "papierów").

Jest to karygodny proceder polegający na eksploatowaniu suk dla zysku kosztem ich zdrowia i w końcu życia.

Pozdrawiam
lek. wet. Szczepan Kawski 

Witam!

Trzeba sukę obserwować...
Zwykle miedzy 9 a 14 dniem rui.
Objawem gotowości do krycia jest tzw. "odstawianie ogona" (na bok) w przypadku gdy dotyka się jego nasady na zadzie.
Najlepszym weryfikatorem jest zachowanie się samców i suki w ich obecności.
Czasami ruja jest słaba i suka przez cały czas nie osiąga gotowości do krycia. Jest to objaw zbyt niskiego poziomu estrogenów we krwi. Wymaga to kontroli i oceny ze strony lekarza weterynarii.

Poza tym wszystkim, mam pytanie: dlaczego chce Pani swoją sukę pokrywać?
Czy to jest suka hodowlana, czy tylko rasowa?

Jeśli hodowlana, czyli, że została zakwalifikowana przez Związek Kynologiczny w Polsce, to ok., o ile krycie będzie się odbywało ze związkowego skierowania.

Jeśli to tylko suka rasowa, to ze względu na przepełnienie schronisk kundelkami i psami podobnymi do rasowych (skutek krycia przypadkowego albo rozmnażania bez zachowania regulaminu Związku Kynologicznego), tym bardziej gdyby dotyczyło to suczki będącej kundelkiem (mieszańcem), nie powinna się Pani na to decydować.

Nie jest prawdą, że suki, dla zdrowia, przynajmniej raz w zyciu, powinny zostać pokryte i mieć potomstwo - jeśli to było powodem dla którego jest Pani skłonna sukę rozmnażać.

Krycie, ciąża i poród niosą ze sobą wiele zagrożeń i konsekwencji zdrowotnych oraz zwiększają ryzyko wystąpienia nowotworu jajników i gruczołów mlekowych oraz ropomacicza.

Oczywiście zakładam, że chce Pani pokryć sukę dlatego, że jest suką hodowlaną i dopełniła Pani wszystkich formalności w Związku Kynologicznym.

Pozdrawiam
lek. wet. Szczepan Kawski